DJ MENON'S BLOG

June 30, 2017

ഇടതുബുദ്ധിജീവിയുടെ ഇടയിളക്കങ്ങള്‍

ഇടതുബുദ്ധിജീവിയുടെ ഇടയിളക്കങ്ങള്‍

DJ Menon

പാലക്കാട് ജില്ലാ പബ്ലിക്ക് ലൈബ്രറിയും ജില്ലാ ലൈബ്രറി കൌണ്‍സിലും ചേര്‍ന്ന്, 2016 ഡിസംബര്‍ 26 മുതല്‍ 30 വരെ തുടര്‍ച്ചയായി അഞ്ചു ദിവസം നീണ്ടുനില്‍‌ക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാഷണ പരമ്പര, പാലക്കാട് സംഘടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. വിഷയം: ‘മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരികചരിത്രം’. പ്രഭാഷകന്‍, പ്രമുഖ ഇടതുപക്ഷ ബുദ്ധിജീവിയും കാലടി സംസ്‌കൃത സര്‍വകലാശാലാ അധ്യാപകനുമായ ശ്രീ. സുനില്‍ പി. ഇളയിടവും. ഭാഗ്യവശാല്‍, പ്രൌഢഗംഭീരമായ ഈ ബൌദ്ധികവ്യായാമത്തിന്റെ പൂര്‍‌ണരൂപം, ശ്രീ. എം.ബി. രാജേഷ് യൂട്യൂബില്‍ ഇടുകയും അങ്ങനെ അത് സാകൂതം ശ്രവിക്കാന്‍ ഇടയാവുകയും ചെയ്‌തു.

ശ്രീ. ഇളയിടത്തിനെ അഭിനന്ദിക്കാതെ വയ്യ. പ്രതിദിനം ഏകദേശം മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ വീതം, തുടര്‍ച്ചയായി അഞ്ചു ദിവസം! ആകെ ഏതാണ്ട് പതിനാലു മണിക്കൂര്‍! ഇത്തരമൊരു വൈജ്ഞാനിക വ്യവഹാരത്തിനു വേണ്ടിവരുന്ന കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും ആത്മസമര്‍പ്പണത്തിന്റെയും ഗവേഷണത്തിന്റെയും തീവ്രത ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ എന്റെ തല പെരുക്കുന്നു. മാതൃഭൂമി-മനോരമ ചാനലുകളിലെപോലും ആസ്ഥാന വിദ്വാന്മാരുടെ നാവില്‍നിന്നും പദ്ദതി, മേഖം, വിധ്യാബ്യാസം എന്നൊക്കെ കേട്ടുശീലിച്ച നമ്മുടെ ചെവികള്‍ക്ക്, തേന്മഴയായി പൊഴിയുന്ന ശ്രീ. ഇളയിടത്തിന്റെ ഉച്ചാരണശുദ്ധി കൂടിയാവുമ്പോള്‍, ഈ പതിനാലു മണിക്കൂര്‍ ഒരു ശ്രാവ്യവിരുന്നായി അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
പക്ഷെ പ്രഭാഷണവിഷയങ്ങള്‍ക്കിടയ്‌ക്ക്, അദ്ദേഹത്തിന്റെയുള്ളില്‍ ദഹിയ്‌ക്കാതെ കിടക്കുന്ന മറ്റെന്തൊക്കെയോ സാമൂഹികവിഷയങ്ങള്‍ ഇടയ്‌ക്കിടെ തികട്ടി വരുന്നത് അവിടവിടെയായി അദ്ദേഹം കേള്‍വിക്കാരിലേക്ക് പകരുന്നുണ്ട്. വല്ലതും നാലക്ഷരം വായിക്കുന്ന ഒരു മുതിര്‍ന്ന പൌരനെന്ന നിലയ്‌ക്ക് എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ചില കാര്യങ്ങളിലെങ്കിലും വിയോജിക്കേണ്ടതുണ്ട്, ചിലയിടത്ത് അദ്ദേഹത്തെ തിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്, ചിലപ്പോളെങ്കിലും വിമര്‍ശിക്കേണ്ടതുമുണ്ട് എന്നു തോന്നുന്നു. ഈ പോസ്‌റ്റിന്റെ ശീര്‍ഷകം സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രഭാഷണം പലയാവര്‍ത്തി കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിലും ചിലതൊക്കെ ദഹിക്കാതെ കിടക്കുന്നു എന്നുമാത്രമേ അതിനര്‍ത്ഥമുള്ളു, എങ്കില്‍പ്പോലും. ഒന്നൊന്നായി വിഷയങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം.

1. ദേശീയത.

ഒന്നാം ദിവസത്തെ പ്രഭാഷണത്തില്‍ത്തന്നെ ദേശീയതയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. കേസരി ബാലകൃഷ്‌ണപിള്ളയേയും എന്‍.വി. കൃഷ്‌ണവാര്യരെയും ഇടശ്ശേരിയേയും ടാ‍ഗോറിനെയുമെല്ലാം സമൃദ്ധമായി ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്, ദേശീയത എന്നത് ഒരു സങ്കുചിതവികാരം മാത്രമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിദഗ്‌ധമായി സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുകയും ഒടുവില്‍, ‘ഭൂപടത്തിലെ ഒരു വരയല്ല ദേശീയത’ എന്ന് അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (Day1, 1:00:20)

എന്റെ സംശയം ഇതാണ്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ പൊട്ടി തകര്‍ന്ന് ചിതറിത്തെറിക്കുന്നതുവരെ ഇവിടുത്തെ ഇടതുബുദ്ധിജീവികള്‍ പാടിക്കൊണ്ട് നടന്നിരുന്ന ഒരു ഈരടിയുണ്ട്: “സോവിയറ്റെന്നൊരു നാടുണ്ടത്രേ, പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്തു ഭാഗ്യം!” ഒരു കഷ്‌ണം റൊട്ടിയ്‌ക്കായി നാലു മണിക്കൂര്‍ അതിശൈത്യത്തില്‍പ്പോലും വരിനിന്നിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഈ ശപിക്കപ്പെട്ട നാടിനെയായിരുന്നു നാം ‘തേനും പാലുമൊഴുകുന്ന, സമത്വസുന്ദരമായ’ ദേശമെന്ന് മിഥ്യാസ്വപ്‌നം കണ്ടിരുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍, ബെര്‍ലിനിലെ മതില്‍ തകരുന്നതുവരെ മാത്രമേ ഏതായാലും കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നുള്ളു.

പക്ഷെ അതിനുശേഷവും, ഇന്നും “മധുര മനോഹര മനോജ്ഞ ചൈന” എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇതേ ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് രോമാഞ്ചമുണ്ടാവും എന്നതിനു തെളിവാണ്, ഇക്കഴിഞ്ഞ ആറാം തീയതി (2017 ജൂണ്‍ 6) മാതൃഭൂമി പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്റ് പേജില്‍, ജോണ്‍ ബ്രിട്ടാസ് എഴുതിയ ‘ചൈന മുന്നേറുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്’ എന്ന ലേഖനം. എന്റെ ചോദ്യം ഇത്രയേയുള്ളു: അപ്പോള്‍ ഈ ദേശീയത എന്നത് ഒരു അധമവികാരമാകുന്നത് ഇന്ത്യക്കാരന്‍ അവന്റെ സ്വന്തം നാടിനെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേയുള്ളോ?

2. വൈദികസാഹിത്യത്തിലെ കൃഷ്‌ണന്‍

“വാസ്‌തവത്തിൽ വൈദികസാഹിത്യത്തിൽ കൃഷ്ണൻ പ്രധാനിയല്ല. വൈദികസാഹിത്യത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അസുരനായിട്ടുകൂടി വരുന്നുണ്ട്‌. ഘോരആംഗിരസ്സന്റെ ശിഷ്യനായിട്ടുള്ള ഒരസുരരൂപിയായിട്ട്‌ കൃഷ്ണൻ വരുന്നുണ്ട്” (Day1, 2:15:40), എന്നൊക്കെ പൊതുവെ പറഞ്ഞു പോകുന്ന ഇളയിടം, രണ്ടാം ദിവസം ഇക്കാര്യം വിശദമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയും തന്റെ സ്വരം കടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം പറയുന്നതു കേള്‍ക്കൂ:

“ഋഗ്വേദത്തിൽ കൃഷ്‌ണശബ്‌ദം വരുന്നുണ്ട്‌, പക്ഷെ കൃഷ്‌ണൻ എന്ന ദൈവരൂപമായിട്ടല്ല, ഒരു അസുരനാമമായിട്ടാണ്‌. ഒരു വ്യൿതിയുടെ   നാമമായിട്ടാണോ, അതോ ഒരു വംശത്തിന്റെ പേരായിട്ടാണോ ഒരു പൊതുപ്പേരായിട്ടാണോ കൃഷ്‌ണൻ വരുന്നതെന്നറിഞ്ഞുകൂടാ. ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ ഒരസുരനെന്ന രൂപത്തിലാണ്‌ ഋഗ്വേദം കൃഷ്‌ണനെ പരാമർശിക്കുന്നത്‌ എന്നു കാണാൻ പറ്റും. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ, ആദ്യ ഘട്ടങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന – ഇപ്പോൾ ഛാന്ദോഗ്യത്തിൽ – ഇതിൽ കൃഷ്‌ണൻ വരുന്നത്‌, ഘോര ആംഗിരസ്സന്റെ ശിഷ്യനായ അസുരനാമധാരിയായ, അസുരനായ ഒരാളായിട്ടാണ്‌; ദൈവരൂപമായിട്ടല്ല! അങ്ങനെ, പ്രാചീനമായ പ്രമാണങ്ങളിൽ – ഋഗ്വേദത്തിലാവട്ടെ, ഛാന്ദോഗ്യത്തിലാവട്ടെ, മറ്റുപ്രാചീന പ്രമാണങ്ങളിലാവട്ടെ – കൃഷ്‌ണൻ ആര്യേതരമായ, അസുരസ്വഭാവമുള്ള, ദേവവിരുദ്ധമായ ഒരു സൂചനയായിട്ടാണ്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്‌.” (Day2, 2:37:22)

ശ്രീ. ഒ.എം.സി. നാരായണന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ (ഒളപ്പമണ്ണ) ‘ഋഗ്വേദം ഭാഷാഭാഷ്യം’, 1896-ലെ റാല്‍ഫ് ടി.എഛ്. ഗ്രിഫിത്തിന്റെ ആംഗലേയ പരിഭാഷയുമായി ഒത്തുനോക്കി വായിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രവിദ്യാര്‍ത്ഥി എന്ന നിലയില്‍ (വയോജനവിദ്യാഭ്യാസമാണേ)‍, എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ട കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ.

(i) ഋഗ്വേദം ഒന്നാം മണ്ഡലം, നൂറ്റിയൊന്നാം സൂക്‍തം, ഒന്നാം മന്ത്രത്തില്‍ ശ്രീ. ഇളയിടം പറയുന്നപോലെ, ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ ഒരു കൃഷ്‌ണനെപ്പറ്റി പരമര്‍ശമുണ്ട്. പക്ഷെ അവിടെ മാത്രമല്ല ഋഗ്വേദം കൃഷ്‌ണനെപ്പറ്റി പറയുന്നത്. ഒന്നാം മണ്ഡലം, നൂറ്റിപ്പതിനാറാം സൂക്‍തത്തിലെ‍, ഇരുപത്തിമൂന്നാം ഋക്കില്‍, ‘സ്വയമിച്ഛിക്കുന്നവനും സ്‌തുതിക്കുന്നവനുമായ കൃഷ്‌ണന്റെ’ മകന്‍ വിശ്വകന്‍ എന്ന ഋഷിയെപ്പറ്റി പരാമര്‍ശമുണ്ട്. നൂറ്റിപ്പതിനേഴാം സൂക്‍തത്തിലെ ഏഴാം മന്ത്രവും ഇതേ കൃഷ്‌ണപുത്രനെത്തന്നെ വീണ്ടും പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. അതൊക്കെ പോട്ടെ, ഋഗ്വേദം എട്ടാം മണ്ഡലത്തിലെ ഒന്‍പത് മന്ത്രങ്ങളുള്ള എഴുപത്തിനാലാം സൂക്‍തത്തിന്റെ ഋഷി തന്നെ ആംഗിരസനായ ഒരു കൃഷ്‌ണനാണ്. അവിടെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഈ ഋഷി, ‘അല്ലയോ അശ്വികളേ, ഈ കൃഷ്‌ണനെന്ന മന്ത്രദ്രഷ്‌ടാവായ ഋഷി നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു’ എന്നും, ‘സ്‌തുതിശീലനായി നിങ്ങളെക്കുറിച്ചു സ്‌തോത്രം ചൊല്ലുന്ന കൃഷ്‌ണന്റെ വിളി കേട്ടാലും’ എന്നൊക്കെ ചൊല്ലുന്നത് കേള്‍ക്കാന്‍പറ്റും.

(ii) ഛാന്ദോഗ്യത്തില്‍ കൃഷ്‌ണന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്, ശ്രീ. ഇളയിടം മറച്ചുവെക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ ഏതോ ഒരു കൃഷ്‌ണനായിട്ടല്ല; മറിച്ച് ‘ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്‌ണനാ’യിട്ടാണ്. “തദ്ധൈതഘോര ആംഗിരസഃ കൃഷ്‌ണായ ദേവകീപുത്രായോക്‍ത്വോവാചാപിപാസ….” എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു ആ മന്ത്രം (ഛാന്ദോഗ്യം 3:17:6). ആംഗിരസ ഗോത്രത്തില്‍പ്പെട്ട ഘോരനെന്ന ഋഷിയില്‍നിന്നും ലഭിച്ച യജ്ഞദര്‍ശനം ആവോളം പാനംചെയ്‌ത് ദാഹം ശമിച്ച ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്‌ണനെപ്പറ്റിയാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്. ഇനി ഛാന്ദോഗ്യത്തിന്റെ പഴക്കത്തെപ്പറ്റിയാണെങ്കില്‍, ബുദ്ധനെക്കാള്‍ പ്രാചീനമാണിതെന്നും, പ്രൊഫ. ഡോയ്‌സനെയും ഡോ. രാധാകൃഷ്‌ണനെയും പോലുള്ളവര്‍ ഇതിന് ബൃഹദാരണ്യകത്തിനൊപ്പം‌തന്നെ പൌരാണികത കല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും പറയുന്നു, അഴീക്കോട്മാഷ് (തത്ത്വമസി പു. 268). ബൃഹദാരണ്യകത്തോടൊപ്പം പഴക്കം എന്നുവെച്ചാല്‍ അതിലും പ്രാചീനമായ ഒരു ഉപനിഷത്തില്ലെന്നര്‍ത്ഥം. [ആനുഷംഗികമായി പറയട്ടെ, ഛാന്ദോഗ്യത്തിലെ കൃഷ്‌ണന്‍ ഇത്തരക്കാരെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത്. മറ്റൊരു മഹാപണ്ഡിതന്‍, ഡി.സി. ബുക്‍സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തന്റെ പുസ്‌തകത്തിന്റെ 232 -ആം പേജില്‍, “ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്തില്‍ ഒരു കൃഷ്‌ണനെപ്പറ്റി പരാമര്‍ശമുണ്ടെങ്കിലും അത് ദേവകീപുത്രനാണെന്ന് സൂചനയില്ല” എന്നുവരെ പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു! ഈ ബ്ലോഗിലെ, ‘രവിചന്ദ്രന്റെ കല്ലിന് ലക്ഷ്യം തെറ്റുന്നുവോ?’ എന്ന പോസ്‌റ്റിലെ ‘ഛാന്ദോഗ്യത്തിലെ കൃഷ്‌ണന്‍’ എന്ന ഭാഗം വേണമെങ്കില്‍ നോക്കാവുന്നതാണ്.]

(iii) ഇനി അംഗിരസ്സ്, അസുരനാണെന്ന് ആരു പറഞ്ഞു? ഘോരന്‍ എന്നൊക്കെ കേള്‍ക്കുമ്പോഴേ പേടിച്ച്, ‘അയ്യോ അസുരന്‍’ എന്ന് ആര്‍ത്തുവിളിക്കേണ്ട ആളൊന്നുമല്ല ശ്രീ. ഇളയിടം. പണികളാല്‍ അപഹരിക്കപ്പെട്ട പശുക്കളെ ഇന്ദ്രന്‍, ‘ബ്രാഹ്മണരായ അംഗിരസ്‌സു’കള്‍ക്ക് വീണ്ടെടുത്തുകൊടുത്ത കാര്യം പരാമര്‍ശിക്കുന്നതുപോലുള്ള എത്രയോ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഋഗ്വേദത്തില്‍ത്തന്നെ കാണാന്‍ കഴിയും. ഉദാഹരണങ്ങള്‍ക്ക് ഋഗ്വേദം 1:101:5, 1:108:7 മുതലായവ കാണുക. അംഗിരസ്സ് ബ്രാഹ്മണനാണെന്ന് വ്യക്‍തം.

(iv) ഇതൊക്കെ പോട്ടെ, അസുരശബ്‌ദത്തിന് നാമിന്ന് കൊടുക്കുന്ന അര്‍ത്ഥം മാത്രമാണ് വൈദികകാലഘട്ടത്തിലും നിലനിന്നിരുന്നത് എന്നാരു പറഞ്ഞു? അസുരശബ്‌ദത്തിന്, ‘എല്ലാ ജീവികള്‍ക്കും പ്രാണങ്ങളെ കൊടുക്കുന്നവന്‍’ എന്നും (1:3:57), ‘പ്രാണരൂപമായ ജലത്തെ തരുന്നവന്‍’ എന്നും (1:5:43), ‘അനിഷ്‌ടങ്ങളെ അകറ്റുന്നവന്‍’ എന്നുമൊക്കെ (1:24:14) ഋഗ്വേദത്തില്‍ അര്‍ത്ഥം കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് എന്നു കാണാന്‍ കഴിയും.

3. സോമനാഥക്ഷേത്രാക്രമണം

ഗുജറാത്തിലെ സോമനാഥക്ഷേത്രം മഹമൂദ് ഗസ്‌നി പതിമൂന്നു തവണ ആക്രമിച്ചുവെന്നത് വെറുമൊരു കെട്ടുകഥയാണെന്നാണ് ശ്രീ. ഇളയിടത്തിന്റെ സുനിശ്ചിതമായ അഭിപ്രായം. ഗസ്‌നിയുടെ കൊട്ടാരത്തിലെ ഇക്കാര്യത്തിലുള്ള പുരാരേഖകളൊക്കെ പൊങ്ങച്ചക്കാരന്‍ ഗസ്‌നിയുടെ വീമ്പുപറച്ചിലാണത്രെ! രണ്ടാം ദിവസത്തെ പ്രഭാഷണത്തില്‍ അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നതിതാണ്:

“ഈ ടർക്കിഷ്‌ റെക്കോഡുകളിലല്ലാതെ അക്കാലത്തെ ഇൻഡ്യൻ രേഖകളിലൊരിടത്തും – സംസ്‌കൃതരേഖകളിൽ, നമ്മുടെ പ്രാദേശിക പ്രമാണങ്ങളിൽ ഒരിടത്തും – നിങ്ങൾക്ക്‌ സോമനാഥം ആക്രമിക്കപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു വിവരവും കാണാൻ സാധിക്കുകയില്ല. പതിമൂന്നു തവണ സോമനാഥം തകർക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ തദ്ദേശീയരുടെ ഒരു രേഖയിലും അതു പതിയാതെപോയത്‌?” അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍, “വാസ്‌തവത്തിൽ സോമനാഥ ക്ഷേത്രാക്രമണമൊരു വലിയ സംഭവമാക്കിയത്‌ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പാശ്ചാത്യ ചരിത്രകാരന്മാരാണ്‌.” (Day2, 0:26:30)

സമ്മതിച്ചു; ഗസ്‌നിയുടെ ആക്രമണം കെട്ടുകഥ തന്നെ. പക്ഷെ, ഒന്നു ചോദിച്ചോട്ടെ; ഈ അലക്‍സാണ്ടറുടെ ആക്രമണം കെട്ടുകഥയൊന്നുമല്ലല്ലോ? അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഏതു സംസ്‌കൃതരേഖയില്‍, ഏതു ഇന്ത്യന്‍ രേഖയിലാണ് ആ ആക്രമണം പതിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്? ക്രിസ്‌തുവര്‍ഷം ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുകളില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന യവന ചരിത്രകാരന്മാരായ പ്ലൂട്ടാര്‍ക്കിന്റെയും ആരിയന്റെയും (Lucius Flavius Arrianus, Plutarch of Chaeronea) മറ്റും വിവരണങ്ങളില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അലക്‍സാണ്ടറെപ്പറ്റിയോ, പുരു എന്ന പൌരവനെപ്പറ്റിയോ നാം എന്തറിഞ്ഞേനെ? ഇനി, നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ ആദ്യ ചരിത്രരേഖ ക്രിസ്‌തുവര്‍ഷം ഒന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെയാണെന്നോര്‍ക്കുക (എ.ഡി 830-ലെ വാഴപ്പിള്ളി ശാസനം). ബി.സി. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ദുഢഗാമണിയെപ്പറ്റിയും ബി.സി. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന വട്ടഗാമണിയെപ്പറ്റിയും സിലോണില്‍ ചരിത്രരേഖകള്‍ സ‌മൃദ്ധമായി ഉണ്ടെന്നിരിക്കെയാണ് ഇങ്ങനെയെന്നോര്‍ക്കണം. അതുകൊണ്ട്, അതിനുമുന്‍പ് കേരളത്തില്‍ മനുഷ്യവാസമില്ലായിരുന്നുവെന്നോ ചരിത്രസംഭവങ്ങളൊന്നും നടന്നിട്ടില്ലെന്നോ നമുക്കു പറയാന്‍ കഴിയുമോ? ഇല്ല. അപ്പോള്‍, അക്കാലത്തെ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക്, ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സര്‍വകലാശാലാ പണ്ഡിതന്മാരെ തൃപ്‌തിപ്പെടുത്തുവാന്‍ പാകത്തില്‍ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തി വെയ്‌ക്കുന്ന രീതികളുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുമാത്രമല്ലേ ധരിക്കേണ്ടതുള്ളു?

4. എഴുത്തച്ഛന്റെയും നാരായണഗുരുവിന്റേയും ഗീതാവിരോധം

പ്രഭാഷണത്തിലുടനീളവും നാലാം ദിവസത്തിലെ പ്രഭാഷണത്തില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും ശ്രീ. ഇളയിടം ഉയത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു വാദം, മധ്യകാല-ഭക്‍തിപ്രസ്ഥാന കവികളെല്ലാം തന്നെ ഗീതയെ തമസ്‌കരിച്ചു എന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുക:

“ഒരർത്ഥത്തിൽ ഗീതയുടെ വിശാലമായ താത്‌പര്യം ഈ വർണധർമ്മത്തിന്റെ സംസ്ഥാപനമാണ്‌ എന്നു പറയാം. വർണധർമ്മം ഉറപ്പിക്കാനാണ്‌, മറ്റെല്ലാറ്റിനുമെതിരെ വർണധർമ്മത്തെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കാനാണ്‌ ഗീത ശ്രമിച്ചത്‌. അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഇന്ത്യയിലെ ഭൿതിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നായകന്മാരായ കവികൾ – എഴുത്തച്ഛനെ പോലുള്ളയാളുകൾ മുതൽ നമ്മുടെ നാരായണഗുരു വരെ – ഗീതയെക്കുറിച്ച്‌ ഏതാണ്ട്‌ പൂർണമായും മൗനം പാലിച്ചത്‌. ഗീതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ മൗനം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്‌”. (Day 4, 0:08:06)

ഈ വിഷയത്തിലെ ശ്രീ. ഇളയിടത്തിന്റെ മറ്റൊരു പരാമര്‍ശമിതാ:

“ക്രിസ്‌തുവർഷം അഞ്ചാം ശതകം മുതൽ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയാണ്‌ ഗീതയുടെ മധ്യകാലജീവിതം എന്നു പറയാം. പൊതുവെ പറഞ്ഞാൽ ഗീതയ്‌ക്ക്‌ ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഒരു ജനകീയ ജീവിതം ഉള്ളതായി നാം കാണുന്നില്ല. മധ്യകാല കവികൾക്കൊക്കെ കൈവിട്ടുകളയാവുന്ന – ഒട്ടും പ്രാധാന്യമില്ലാതെ കൈവിട്ടുകളയാവുന്ന – എഴുത്തച്ഛനെ പോലെയുള്ള ഒരാൾക്കുപോലും രണ്ടുവരിയിലേക്ക്‌ ചുരുക്കിനിർത്താവുന്ന ഒന്നായി ഗീത മാറി”. (Day 4, 1:33:15).

ഒരു ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് നാരായണഗുരുവിനെയും ഭഗവദ്ഗീതയേയും ബന്ധപ്പെടുത്തി ആരോ ഒരു പ്രഭാഷണം നടത്തിയതുപോലും ശ്രീ. ഇളയിടത്തെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “… നമ്മുടെ എല്ലാ ക്ഷേത്രാന്തരീക്ഷങ്ങളിലും ഇന്ന് ഗീത മുഴങ്ങുന്നു. ഞാൻ സമീപകാലത്ത്‌ ഒരു സ്ഥലത്ത്‌ കേട്ടത്‌, ‘നാരായണഗുരുവും ഭഗവദ്ഗീതയും’ എന്നാണ്‌! കൂട്ടിവിളക്കുകയാണ്‌!” (Day 4, 3:00:47). ഇതുപോലൊരു മഹാപരാധം മറ്റെന്തുണ്ട് എന്ന മട്ടിലാണ് ശ്രീ. ഇളയിടം ഇക്കര്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

സംഗതി ഇത്രേയുള്ളു – ഏകദേശം ഒന്നേകാല്‍ ലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളുള്ളതാണ് മഹാഭാരതം. അത് വെറും ആറായിരത്തില്‍ ചില്വാനം ശ്ലോകങ്ങളിലേക്ക് സംഗ്രഹിക്കുകയാണ് എഴുത്തച്‌ഛന്‍ ചെയ്‌തത്. അപ്പോള്‍ എഴുനൂറു ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ഗീത എഴുത്തച്‌ഛന്റെ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ രണ്ടു ശ്ലോകങ്ങളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ഇതുപോലെ, വ്യാധഗീതയ്‌ക്കും അനുഗീതയ്‌ക്കുമെല്ലാം എഴുത്തച്ഛൻ ഒന്നോ രണ്ടോ ശ്ലോകങ്ങളേ കൊടുത്തിട്ടുള്ളു. വസ്‌തുത ഇപ്രകാരമായിരിക്കെ, എന്തിനാണിദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ കാര്യങ്ങള്‍ വളച്ചൊടിക്കുന്നത്?

ഇനി, നാരായണഗുരുവിന്റെ കാര്യം. അതിനിടയ്‌ക്ക് മറ്റൊന്നുകൂടി പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. ശ്രീ. രവിചന്ദ്രന്‍. സി- യും എഴുത്തച്‌ഛനേയും ഗുരുവിനേയും സംന്ധിച്ച ഇതേ വാദമുഖങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്നയാളാണ്. ‘ഭഗവദ്ഗീത ജാതി വ്യവസ്ഥയെ പിന്തുണയ്‌ക്കുന്നുവോ?’ എന്ന വിഷയത്തില്‍ സ്വാമി ചിദാനന്ദപുരിയും ശ്രീ. രവിചന്ദ്രന്‍. സി-യും തമ്മില്‍ നടന്ന ഒരു സംവാദത്തില്‍, ശ്രീ. രവിചന്ദ്രന്‍ ഈ വാദങ്ങളുന്നയിച്ചതിന് സ്വാമിയുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:

 

“ഗീത ശ്രീനാരായണഗുരുദേവന്‌ സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല എന്നൊരു പരാമർശം കേട്ടു. കഷ്‌ടമെന്നേ പറയാനുള്ളു. നടരാജഗുരുസ്വാമികൾ വ്യൿതമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌, തങ്ങൾ അന്തേവാസികളായി താമസിക്കുന്ന സമയത്ത്‌ ശിവഗിരിയിൽ ദിവസവും ഗീത ചൊല്ലാൻ ഗുരുദേവൻ നിർബന്ധിച്ചിരുന്നു (എന്ന്). ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ഗീത പതിനഞ്ചാം അദ്ധ്യായം നിർബന്ധമായും ചൊല്ലിച്ചിരുന്നു. ആ ശീലം ഇന്നും ശിവഗിരിയിൽ തുടരുന്നുണ്ട്‌. (ഇവിടെ) അടുത്തു തന്നെയാണ്‌ (ശിവഗിരി); ആർക്കും വേണമെങ്കിൽ പോയി നോക്കാം. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഗീത ഗുരുദേവന്‌ സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല എന്ന വാദം അസ്വീകാര്യം, അസംബന്ധം എന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറയാനില്ല.”

 

[Youtube Video: ‘Debate: Swami Chidanandapuri V/s Ravichandran C. ‘ഭഗവദ്ഗീത ജാതി വ്യവസ്ഥയെ പിന്തുണയ്‌ക്കുന്നുവോ?’ Total length: 3:19:21. Published by esSENSE. 1:16:38]

5. മതങ്ങളുടെയും ദേശീയതയുടെയും പേരില്‍ നടന്ന കൂട്ടക്കൊലകള്‍.

മതങ്ങളുടെയും ദേശസ്‌നേഹത്തിന്റെയും പേരില്‍ നടന്ന കൂട്ടക്കൊലകളെക്കുറിച്ച് വളരെയധികം കണ്ണീര്‍ പൊഴിക്കുന്നുണ്ട് ശ്രീ. ഇളയിടം. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മനുഷ്യസ്‌നേഹം വെളിവാക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ വേവു നോക്കാന്‍ മാത്രമായി ഒരു വറ്റിതാ:

“മതങ്ങൾ നടത്തിയ കൂട്ടക്കൊലകളെക്കാൾ എത്രയോ വലിയ കൂട്ടക്കൊലകൾ ദേശസ്‌നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ നടത്തി. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വലിയ സാമൂഹ്യ ചിന്തകരിലൊരാൾ (ആരെന്നു വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല ശ്രീ. സുനില്‍) പറയുന്നുണ്ട്‌: ‘മനുഷ്യവംശം ഇക്കാലം വരെ നടത്തിയ എല്ലാ കൂട്ടക്കൊലകളിലും കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ എണ്ണം ചേർത്തു വെക്കൂ; അതിനെക്കാൾ കൂടുതലാണ്‌ ദേശീയതയുടെ പേരിൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടവരുടെ എണ്ണം’. എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ ദേശീയതയെ മഹത്തായ ആശയമായി കാണുന്നു!” (Day 5, 1:26:51)

മാനവികതയാല്‍ ഹൃദയം വിങ്ങുന്ന ഇത്രയും വലിയ ഈ മനുഷ്യസ്‌നേഹിയുടെയൊരു മറവി നോക്കൂ! സ്‌റ്റാലിനോ മാവോ സേതൂങ്ങോ പോള്‍ പോട്ടോ കൊന്നൊടുക്കിയ ലക്ഷങ്ങളൊന്നും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്‌മൃതിപഥത്തില്‍പ്പോലും വരുന്നില്ല! പോട്ടെ, ടി.വി. ചാനലുകള്‍ കേരളത്തില്‍ വന്നതിനുശേഷം നമ്മുടെയൊക്കെ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞ ടിയാനന്മെന്‍ ചത്വരമെങ്കിലും ഇദ്ദേഹമൊരുതവണയെങ്കിലും ഓര്‍ക്കേണ്ടതായിരുന്നില്ലേ? ഇല്ല! ‘വിധവകളുടെ മഹാരാജ്യങ്ങള്‍’ മതങ്ങളുടെയും ദേശീയതയുടെയും പേരില്‍ അരങ്ങേറുന്ന യുദ്ധങ്ങളേ സൃഷ്‌ടിക്കുന്നുള്ളു എന്നാണീ മനുഷ്യസ്‌നേഹി കരുതുന്നതെങ്കില്‍, ഹാ കഷ്‌ടം!

6. ഇതെന്താണിങ്ങനെ?

ഇങ്ങനെ, ചിലപ്പോള്‍ നുണകള്‍ പറഞ്ഞും ചിലപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ വളച്ചൊടിച്ചും മറ്റുചിലപ്പോള്‍ തമസ്‌കരിച്ചും എന്തിനാണിദ്ദേഹം മുന്നേറുന്നത്? ഉത്തരം അദ്ദേഹംതന്നെ നല്‍കുന്നുണ്ട്. രണ്ടാം ദിവസത്തെ പ്രഭാഷണത്തിലെ ഈ വരികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക:

“എല്ലാ ചരിത്രത്തിലും ചരിത്രത്തിലേക്കു നോക്കുന്നവരുടെ ജീവിതബോധം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്‌, ഏതു ചരിത്രവും സിദ്ധാന്തബദ്ധമാണ്‌ എന്നു പറയാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താണ്‌ ചരിത്രത്തിലെ സത്യസന്ധത എന്നൊരാൾക്ക്‌ ചോദിക്കാം. പറയാവുന്ന കാര്യം, ഇത്രമാത്രമേയുള്ളു: ഒന്ന്, നിങ്ങൾ പിൻപറ്റുന്ന സൈദ്ധാന്തിക സമീപനം ഏതാണ്‌ എന്ന് ആദ്യമേ പറയുക. അതിന്റെ നേട്ടങ്ങളെയും അതിന്റെ കോട്ടങ്ങളെയും കുറിച്ച്‌ സ്വയം ബോധ്യമുണ്ടാവുക. രണ്ട്‌, വസ്‌തുതകളോട്‌ സത്യസന്ധമാകാൻ ശ്രമിക്കുക.” (Day2, 0:16:53).

 

ഇപ്പോള്‍ കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ലേ? ചരിത്രവസ്‌തുതകളെ ചരിത്രവസ്‌തുതകളായി കാണാതെ, ആദ്യം തന്റെ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രം അതിനോട് എന്തു സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നു കണ്ടെത്തുക. എന്നിട്ട്, അതനുസരിച്ച് വസ്‌തുതകളെ അതിനിണങ്ങുംവിധം വ്യാഖ്യാനിക്കുക. ഇത്രേയുള്ളു; അയിനാണ്! ഇങ്ങനെ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇവര്‍ ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഇന്നും ഇന്നലെയുമൊന്നുമല്ല. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രഗല്‍ഭനായ പുരാവസ്‌തുശാസ്‌ത്രജ്ഞന്‍, ശ്രീ. കെ.കെ. മുഹമ്മദിന്റെ ആത്മകഥ, ‘ഞാനെന്ന ഭാരതീയനി’ലെ, ‘അയോധ്യ: അറിഞ്ഞതും പറഞ്ഞതും ചരിത്രസത്യം’ എന്നൊരധ്യായം ഇക്കൂട്ടരുടെ ഇത്തരം പ്രവൃത്തികളെ ഒരു മറയുമില്ലാതെ തുറന്നുകാട്ടുന്നുണ്ട്. ശ്രീ. മുഹമ്മദിന്റെ വാക്കുകളുടെ ഒരു സാമ്പിള്‍ മാത്രം നോക്കൂ:

“അനുരഞ്ജനത്തിന് അനുകൂലമായി ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ മുസ്‌ലിം ബുദ്ധിജീവികളെപ്പോലും തിരിച്ചു ചിന്തിക്കാന്‍ പ്രേരിപിച്ചത് ഈ ഇടതുചരിത്രകാരന്മാരും അവരുടെ ലേഖനങ്ങള്‍ക്കു മാത്രം മുന്‍‌ഗണന നല്‍കി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയടക്കമുള്ള മാധ്യമങ്ങളുമാണ്” (പേജ് 116). ഇതാ മറ്റൊന്നുകൂടി: “ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം തീവ്രവാദം മാത്രമല്ല, കമ്യൂണിസ്‌റ്റ് തീവ്രവാദവും രാഷ്‌ട്രത്തിന് അപകടകരമാണെന്ന് വ്യക്‍തമാക്കുന്നതാണ് ഈ കളഞ്ഞുകുളിച്ച അവസരം. നിഷ്‌പക്ഷമായി കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കിക്കാണുന്നതിനു പകരം ഇടതുപക്ഷക്കാരുടെ ഇടത്തേക്കണ്ണിലൂടെ മാത്രം അയോധ്യാപ്രശ്‌നം നോക്കിക്കണ്ട ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ചെയ്‌ത ഏറ്റവും വലിയ അപരാധമാണ് അവരുടെ അയോധ്യാപ്രശ്‌നസമീപനം. ഇതിനു രാഷ്‌ട്രം കൊടുക്കേണ്ടിവന്നത് കനത്ത വിലയും” (പേജ് 117).

ഒരു മാധവനോ മുരളീധരനോ ഒന്നുമല്ല ഇതു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്നോര്‍ക്കുക; ഒരു മുഹമ്മദാണിത് പറഞ്ഞത്. അതും പറമ്പില്‍ പൈങ്ങ പറിക്കാന്‍ വരുന്ന ഏതോ ഒരു മുഹമ്മദല്ല; അയോധ്യാപര്യവേക്ഷണത്തില്‍ നേരിട്ട് പങ്കെടുത്ത, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രഗല്‍ഭനായ ആര്‍ക്കിയോളജിസ്‌റ്റ്!

7. ഇതെന്തിനാണിങ്ങനെ?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരവും നമുക്ക് ശ്രീ. ഇളയിടത്തിന്റെ തന്നെ വാക്കുകളില്‍നിന്ന് കണ്ടെത്താന്‍പറ്റും. സമാപനദിവസത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധികുക:

“എന്തിനാണിങ്ങനെ ആലോചിക്കുന്നത്‌? മഹാഭാരതത്തെയുംമറ്റും മുൻനിർത്തി ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കുന്നത്‌ കെട്ടുപോയ പൗരാണിക ഗ്രന്ഥങ്ങളെ, പ്രാചീനതയുടെ പഴമകളെ, മടക്കിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു പുനരുത്ഥാന പ്രവർത്തനമല്ലേ എന്ന വിമർശനാത്മകമായ ചോദ്യങ്ങളും ഉയരുകയുണ്ടായി.” (Day 5, 0:4:59).

ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം കണ്ടെടുക്കുന്നതിന് അദ്ദേഹം ആശ്രയിക്കുന്നത് ശ്രീ. പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയെയാണ്. ശ്രീ. ഇളയിടം തുടരുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക:

“രാമായണവും മഹാഭാരതവും ടെലിവിഷൻ പരമ്പരകളായതിന്‌ ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദുത്വവ്യാപനവുമായുള്ള ബന്ധത്തെ കുറിച്ച്‌ ധാരാളം അന്വേഷണങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്‌. അതുകൊണ്ട്‌, ഇതിഹാസപുരാണങ്ങളെന്നത്‌ ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ച്‌ പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭൗതികശൿതിയായിരിക്കുന്നു എന്നും, അങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ഈ ഭൗതികശൿതിയെ അതിന്റെ ചരിത്രപരവും ഭൗതികവും ജനസംസ്‌കാരപരവുമായ ഉള്ളടക്കത്തിലേക്ക്‌ ചേർത്തു വച്ചുകൊണ്ട്‌, മതപരവും അധ്യാത്മികവും പലപ്പോഴും വിദ്വേഷപരവുമായും മാറ്റാനുള്ള ശ്രമങ്ങളെ ചെറുക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം – ധാർമ്മികവും രാഷ്‌ട്രീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം – ഈ മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഉണ്ട്‌ എന്ന് അദ്ദേഹം (പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ള) അതിൽ (മഹാഭാരതം എന്ന മഹാപ്രസ്ഥാനം) സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്‌”. (Day 5, 0:8:26).

ഇനി ശ്രീ. ഇളയിടം തന്റെ കാര്യം പറയുന്നു:

“അത്തരമൊരു വഴിയിലൂടെയാണ്‌ വാസ്‌തവത്തിൽ ഈ പ്രഭാഷണങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്‌ എന്ന് മുഖ്യമായിട്ടും പറയാം. ഈ രണ്ടു താത്‌പര്യങ്ങളാണ്‌. ജനസംസ്‌കാരത്തിന്റെയും ഒരുപക്ഷെ ഇന്ന് അക്രമോത്സുകമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹിന്ദുത്വരാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെയും വീക്ഷണഗതികളെ ചെറുക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ജനസംസ്‌കാരത്തിന്റെ വിപുലമായ ഒരു തുറസ്സിലേക്ക്‌ നമ്മുടെ പൂർവപാരമ്പര്യങ്ങളെ കെട്ടഴിച്ചു വിടുക എന്നത്‌ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്‌ട്രീയപ്രവർത്തനം കൂടിയാണ്‌ എന്നു കരുതിക്കൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ ഈ നിലയിൽ ചെയ്യുന്നത്‌”. (Day 5, 0:10:37)

അപ്പോള്‍ സംഭവം ഇത്രേയുള്ളു. ആര്‍.എസ്.എസ്, ബി.ജെ.പി തുടങ്ങിയ ഹിന്ദുത്വശക്‍തികള്‍ കൃഷ്‌ണനെയും രാമനെയുമൊക്കെ പൊക്കിപ്പിടിച്ച് നടക്കുന്നതിനൊരു തടയിടുക. ഇവരീ ടെലിവിഷന്‍ പരമ്പരകളിലൂടെയൊക്കെ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും പൊക്കിപ്പിടിച്ച് നടക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്ന രാമനും കൃഷ്‌ണനുമൊക്കെ വല്യ പുള്ളികളൊന്നുമല്ല, മറിച്ച് വൈദികകാലഘട്ടത്തിനും ബുദ്ധനുമൊക്കെശേഷം നൂലില്‍ തൂങ്ങിയിറങ്ങിയ പുരാണകഥാപാത്രങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് വൈജ്ഞാനിക മേഖലയില്‍ ചരിക്കുന്നവരെയെങ്കിലും ബോധ്യപ്പെടുത്തുക. അതേസമയംതന്നെ, ഗ്രാമീണമേഖലയില്‍ ഡി.വൈ.എഫ്.ഐക്കാര്‍ ഇതേ രാമനെയും കൃഷ്‌ണനെയുമൊക്കെ ഫ്ലെക്‍സുകളില്‍ കയറ്റിയും ഉറിയടിച്ചും കൊണ്ടുനടക്കുകയും ചെയ്‌തോളും. അങ്ങനെ പരസ്‌പരവിരുദ്ധമായ തന്ത്രങ്ങളുപയോഗിച്ച് ഗ്രാമീണമേഖലയിലും ബൌദ്ധികമേഖലയിലും തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കുക. എത്ര ലളിതമാണ് കാര്യങ്ങളെന്നു നോക്കൂ.

8. പലവക

കാര്യങ്ങളിങ്ങനെ പറയാനാണെങ്കില്‍ അതിവിടെയെങ്ങും നില്‍ക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് അത്യാവശ്യം ചിലതുകൂടി ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞ് ഈ പ്രബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കാം.

(a) “മഹാഭാരതം പൊട്ടിക്കിളിർത്ത വീരഗാഥകൾ, നാരശംസികൾ ഇതിലൊന്നിലും കൃഷ്‌ണനെ നാം കാണുന്നില്ല.” (Day 2, 2:33:00)

മഹാഭാരതത്തിന്റെതന്നെ വായിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഏറ്റവും പഴയ കൈയെഴുത്തുപ്രതി, സൂക്‍താംഗാറിനുപോലും കിട്ടിയത് ക്രി.വ. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലേതാണെന്ന് ശ്രീ. ഇളയിടം പറയുന്നുണ്ട്. പിന്നെയീ പറയുന്ന ബി.സി. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നാരശംസികളും വീരഗാഥകളും ഇളയിടത്തിന് എവിടെനിന്നു കിട്ടി?

(b) “ഇപ്പൊ പ്രതിശീർഷവരുമാനമെന്നൊരു തമാശയുണ്ട്‌. അതെങ്ങനെയാന്ന്‌വെച്ചാൽ, ഇന്ത്യയിലെ മുഴുവൻ സമ്പത്തും കൂട്ടിയിട്ട്‌ ഇന്ത്യക്കാരെക്കൊണ്ട്‌ ഹരിക്കും – 130 കോടി ആളുകളെക്കൊണ്ട്‌ ഹരിക്കും. ഹരിക്കുമ്പൊ മാത്രേ നിങ്ങളുള്ളു. കാശ്‌ നിങ്ങടെ കൈയിലില്ല. കാശ്‌ വേറേ ആരുടെയോ കൈയിലാ. ഹരിക്കാൻ മാത്രെ നമ്മളെ കൂട്ടുകയുള്ളു. അപ്പൊ, പ്രതിശീർഷവരുമാനം ഒരു ലക്ഷം ഉറുപ്പിക; എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാർക്കും! ഇന്ത്യക്കാരുടെ സ്ഥിതിയെന്താ? ഒരു രൂപേടെ അരിവാങ്ങാനായിട്ടുപോലും വകയില്ല. പക്ഷെ കണക്ക്‌ നോക്കിയാൽ ഒരുലക്ഷം റുപ്പിയാ! ഈ മട്ടിലുള്ള കുറെ സൂചികകൾ കൊണ്ടാണ്‌ നമ്മള്‌ നമ്മുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച്‌ ചർച്ചചെയ്യുന്നതുപോലും.” (Day 3, 2:25:40)

സ്വന്തം ബൈക്കിലോ കാറിലോ മാത്രം സഞ്ചരിച്ച്, സ്‌മാര്‍ട്ട് ഫോണും ചെവിയില്‍ തിരുകി, മേലനങ്ങാതെ ദുര്‍മേദസ്‌സു മുറ്റിയ മലയാളിയോടാണ് ഇദ്ദേഹം പറയുന്നത്, ‘ഒരു രൂപേടെ അരിവാങ്ങാനായിട്ടുപോലും വകയില്ല’ എന്ന്! ഒരു മാസം എണ്ണായിരം രൂപയെങ്കിലും വരുമാനമുള്ള ഒരാളുടെ ഒരു വര്‍ഷത്തെ വരുമാനം കണക്കാക്കാന്‍ ഈ തുകയെ പന്ത്രണ്ട് കൊണ്ട് ഗുണിക്കുകയേ വേണ്ടൂ. അപ്പൊത്തന്നെ ഒരു ലക്ഷം രൂപയായിക്കഴിഞ്ഞു എന്നോര്‍ക്കുക. അതൊക്കെ പോട്ടെ, ഇതു കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റേതായ ഒരു പരിഹാസമുണ്ട്: “അച്‌ഛാ ദിന്‍ ആയേഗാ!” പരിഹാസം പിന്നെയും സഹിക്കാം. നിങ്ങളീ വിഡിയോ ഒട്ടും കണ്ടില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല, ഇതു പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ചിരിയുണ്ട്. അത് കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ നഷ്‌ടം നിങ്ങളുടേത് മാത്രമാണ്.

(c) “ഹെർമൻ ഓൾഡെൻബർഗ്‌ മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച്‌ പറയുന്ന രസമുള്ള ഒരു ഒബ്‌സർവേഷനുണ്ട്‌: “ദി മഹാഭാരത വിച്ച് ബിഗാന്‍ ആസ് എ സിമ്പ്‌ള്‍ എപിക് നരേറ്റീവ് ബിക്കെയിം ഇന്‍ ദി കോഴ്‌സ് ഓഫ് സെഞ്ചുറീസ് ദി മോസ്‌റ്റ് മോണ്‍‌സ്‌ട്രസ് കയസ്” (‘The Mahabharata which began as a simple epic narrative became in the course of centuries, the most monstrous chaos’). [Day 1, 2:18:40]

നിസ്സാരമായൊരു ഉച്ചാരണപ്പിഴവിനെ ഇങ്ങനെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത് മാന്യതയല്ലെന്നറിയാം. പക്ഷെ, 15 സെക്കന്റിനിടയ്‌ക്ക്‌ 3 തവണ അടുപ്പിച്ചടുപ്പിച്ച്‌ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്, ഈ ‘കയസ്‌’ എന്ന പ്രയോഗം. മാത്രമല്ല, മൂന്നാം ദിവസത്തെ പ്രഭാഷണത്തിനിടയിലും (Day 3, 1:42:16) ഈ വികലോച്ചാരണം ആവര്‍ത്തിക്കുന്ന സ്ഥിതിക്ക് ആരും ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ കൊണ്ടുവന്നിട്ടില്ലെന്നു വ്യക്‍തം. ഇതിവിടെ പരസ്യമായി ഉന്നയിച്ചതിന് ക്ഷമ ചോദിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

9. ഉപസംഹാരം

പ്രശ്‌നമിതാണ്: ഋഗ്വേദത്തെപ്പറ്റിയും ഛാന്ദോഗ്യത്തെപ്പറ്റിയും സോമനാഥത്തെപ്പറ്റിയും എഴുത്തച്‌ഛനെപ്പറ്റിയും ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവനെപ്പറ്റിയുമെല്ലാം, അസത്യങ്ങളും അർദ്ധസത്യങ്ങളും മാത്രമാണ് ശ്രീ. ഇളയിടം വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് എന്നു ബോധ്യമായ സ്ഥിതിയ്‌ക്ക്, ഇദ്ദേഹം സരളദാസനെപ്പറ്റിയോ കബീറിനെപ്പറ്റിയോ തുക്കാറാമിനെപ്പറ്റിയോ ചൊക്കാമലയെപ്പറ്റിയോ എന്തിന്, സൂക്‍താംഗാറെപ്പറ്റിയോ മഹാഭാരതത്തെപ്പറ്റിയോപോലും പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ നാം എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും? നമ്മളെപ്പോലുള്ള സാധാരണമനുഷ്യര്‍ എന്നും വൈജ്ഞാനിക വിവരങ്ങള്‍ക്ക് ഇത്തരം ബുദ്ധിജീവികളെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത് എന്നിരിക്കെ, അവര്‍ തന്നെ അവരുടെ വിശ്വാസ്യത ഇങ്ങനെ വലിച്ചുകീറി കൊട്ടയിലിട്ടാല്‍ നമ്മള്‍ പാമരന്മാര്‍ പിന്നെന്തുചെയ്യും?

മറ്റൊന്നുകൂടി പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. പത്തറുപത്തഞ്ച് വയസ്സിനിടയ്‌ക്ക് ഒരിക്കല്‍ പോലും ഞാന്‍ വോട്ട് ചെയ്‌തിട്ടില്ല. (ആലങ്കാരികമായി പറഞ്ഞതാണ്. പതിനെട്ടു വയസ്സു കഴിഞ്ഞ് ആദ്യം നടന്ന ഒന്നുരണ്ടു തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ ഒരുപക്ഷെ വോട്ടു ചെയ്‌തിട്ടുണ്ടാവാം; അത് ഏതു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെന്നോ, ഏതു പാര്‍ട്ടിയുടെ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിക്കാണ് വോട്ടുചെയ്‌തതെന്നോ പക്ഷെ, ഒരു ധാരണയും ഇന്നില്ല). അടുത്തെങ്ങും ഇനി വോട്ട് ചെയ്യുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷെ, മാതൃഭൂമി ചാനലിലെ വേണുവും മനോരമയിലെ ഷാനി പ്രഭാകറും ഏഷ്യാനെറ്റിലെ സിന്ധു സൂര്യകുമാറും റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ചാനലിലെ നികേഷുമൊക്കെ എന്നെക്കൊണ്ട് വോട്ടു ചെയ്യിച്ചേ അടങ്ങൂ എന്ന വാശിയിലാണെന്നു തോന്നുന്നു. വോട്ടു ചെയ്യിപ്പിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല, അത് ബി.ജെ.പിക്ക് തന്നെ ചെയ്യിക്കാനാണ് അവരോരോരുത്തരും കിണഞ്ഞ് ശ്രമിക്കുന്നതും. ഇപ്പോളിതാ ശ്രീ. ഇളയിടവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഴിയേ അതു തന്നെ ചെയ്യുന്നു! ഇതു പറയാന്‍ കാരണം, നവംബര്‍ എട്ടിലെ നോട്ട് നിരോധനത്തോടെ നരേന്ദ്ര മോദിയെ ആദരവോടെ വീക്ഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ഒരാളാണ് ഞാന്‍. ഡിസംബര്‍ 31- ഓടെ എല്ലാ ബാങ്ക് അക്കൌണ്ടുകളും ആധാര്‍ കാര്‍ഡുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണമെന്നുകൂടി ഈയടുത്ത് കേട്ടപ്പോള്‍, ആ ആദരവ് നല്ലപോലെ വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ മനുഷ്യന്‍ ഈ നാട് നേരേയാക്കിയിട്ടേ പോവുകയുള്ളോ എന്നാണ് ഈയിടെയായി എന്റെ ചിന്ത.

ഒന്നാം ദിവസത്തെ പ്രഭാഷണത്തില്‍ ദേശീയത ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന അവസരത്തില്‍, ശ്രീ. ഇളയിടം ദേശീയത എന്നതിന്, ബെര്‍ണാഡ് ഷാ കൊടുത്ത നിര്‍വചനം ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിങ്ങനെയാണ്:

“നിങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക രാജ്യത്ത്‌ ജനിച്ചു എന്നുള്ളതുകൊണ്ട്‌ മറ്റെല്ലാ രാജ്യക്കാരും നിങ്ങളെക്കാൾ മോശക്കാരാണ്‌ എന്നു നിങ്ങൾ കരുതുന്ന, നിങ്ങൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന വിവരക്കേടാണ്‌ ദേശീയത.”(Day 1, 1:00:58).

ശ്രീ. ഇളയിടത്തിനോട് ഒരു മറുചോദ്യം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ലേഖനം ഉപസംഹരിക്കാം: ‘ഒരാള്‍ ഒരു പ്രത്യയശാസ്‌ത്രത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട്, അതില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവരെല്ലാം മന്ദബുദ്ധികളും അതിനോട് വിയോജിക്കുന്നവരൊക്കെ അവിവേകികളുമാണെന്ന് ചിലരൊക്കെ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന വിവരക്കേടിനെ നമ്മളെന്തു പേര്‍ വിളിക്കും?

Create a free website or blog at WordPress.com.